thales anaximenes anaxımandros

	Turizm
	Didim hakkında
	Didim rehberi
	Didim haberler
	Sanat etkinlikleri
	Olta balıkçılığı
	Didim fotoğrafları
	Akbük

	Mitoloji
	Mitolojik öyküler
	Mitolojik tanrılar
	Apollon tapınağı
	Medusa
	Milet
	Priene
	Antik kentlerimiz
	Arkeoloji müzeleri
	Fotoğraf galeri

	İletişim
	İletişim
	İzlenimleriniz
	Didimli forum
	Link Ekle

ALİ GENÇLİ ve SANAT KÖŞESİ

THALES
		1954 Yılında Keşan’da doğdu. Edirne Erkek Öğretmen Okulu’nu 1974 yılında bitirdi. Bir yıl Küre ilçesinde öğretmenlik yaptı. 1976 yılında girdiği, İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümüne iki yıl devam edebildi. Okulu bırakmak zorunda kalınca, Devrek ilçesinde yeniden göreve başladı. 1976 -1978 arasında öğrencilik yıllarında, Beyoğlu’nda bir figüranlık bürosunda çalıştı. Elliye yakın filmde figüran olarak rol aldı. Sinema Emekçileri Derneği kuruluş çalışmalarına katıldı. Öğretmenliğe döndükten sonra, Devrek’in çeşitli köylerinde, 1980 yılına değin çalıştı.
Aynı dönemde öykü ve şiirleri çeşitli gazete ve dergilerde yayınlandı. 1980 yılından 1987 yılına değin, Bandırma ve Manyas ilçelerinde görev yaptı. Daha sonra atandığı, İzmir’in Konak ilçesinde çalışırken 1984 yılında kendi isteğiyle SHÇEK Bandırma Çocuk Yuvasında göreve başladı. Öğretmen ve yönetici olarak görev yaptığı bu kuruluştan,1998 yılında ayrıldı. Yeniden Bandırma Edincik beldesinde başladığı öğretmenlik görevinden, 2001 yılı Eylül’ünde emekliye ayrıldı. 1996 yılında düzenlenen,“Bandıma l.Çevre Kurultayı”nda açılan çevre fotoğrafları karma sergisine katıldı. 2000 yılında, 14.Uluslararası Bandırma Kuşcenneti Kültür ve Turizm Festivalinde “Günbatımı” adlı ilk kişisel fotoğraf sergisini açtı. 2004 yılında, Didim 9.Barış Şenliği etkinlikleri içinde düzenlenen “Barış Resimleri ve Şiirleri” adlı karma sergiye şiir ve fotoğraf bölümüne katıldı. 2005 Yılında “Geçmişin İzdüşümü” adlı nostalji yayınlar sergisini açtı. 1999 yılında yayınladığı“ACININ YÜREKTEKİ İZDÜŞÜMÜ” adlı şiir kitabının ilk basımı tükendi. “YÜREĞİM ENKAZ ŞİMDİ” adlı kısa öyküsü Aykırısanat Dergisi’nin 2004 kısa öykü yarışmasında “özel jüri ödülü’ne yalık görüldü. “Adıyitikşiirler”adlı ikinci şiir kitabı kibetike eskibetikevi yayınevi tarafından, Eylül-2003 tarihinde yayınlandı. Ekim 2005 yılında “Didim Şiir Atölyesi”ni kurdu ve Didim Belediyesi-Dim-Der’in 2005-2006 Kültür Etkinlikleri içinde Didim’de bir çok ilkin gerçekleşmesine katkıda bulundu. Bestekar Işıltan Uşaklıgil ile birlikte”DİDİM BARIŞ MARŞI”nı hazırladılar. İkili ayrıca Didim ile ilgili bir çok beste çalışması gerçekleştirdi. Didim Belediyesi Gönüllü Basın ve Kültür Danışmanı olarak birtakım kültür etkinliği projesini gerçekleştirdi, bir süre Didim Belediye Dergisi Editörlüğü’nü üstlendi. Ocak-2006’da “DİDİM&BELEDİYE 2005” adlı 3. fotoğraf sergisini açtı. Mayıs 2006’da “Her çocuk Bir Evrendir” adlı çocuklara şiirler kitabı yayınlandı. Didim 11.Barış Şenliği içinde düzenlenen karma şiir ve fotoğraf sergisine katıldı. “KEHANETLER ÜLKESİ DİDYMA” adlı belgesel’de mimar paionios’u canlandırdı. Milet ve Apollon Tapınağı!ında Hıstory Channel için çekilen “AYASOFYA” adlı belgeselde Jüstinye’nin generallerinden birisini oynadı. ”Gazete 2000” adlı gazetede “SIRADIŞI”haftalık yazılar yazmaktadır. Didim’deki yerel gazetelerde çeşitli çalışmaları yayınlanan Ali Gençli İMBİK ve “Didim’de ÇOCUKÇA” adlı aylık iki şiir seçkisini hazırlamaktadır. Halen Didim’de yaşamını sürdürmekte olan Ali Gençli, evli ve iki çocuk babasıdır.

search

linkler

İMBİK ŞİİR SEÇKİSİ
Yıl: 1 Sayı : 1 Ocak 2007

İLK SÖZ
“Dergiler yazın dünyasının mayın tarlalarıdır. Her sayısında bir şiir patlar , bir öykü patlar”.diyerek çıkmıştık yola tam 22 ay önce… Ve Bir ‘düş’tü imbik, cemre ile birlikte düştü toprağa demiştik. “Şiir güzelliklere gönüllü bir akıştır.” diyerek sürdürmüştük…Kesintisiz. Yirmi iki deneme sayısından sonra şimdi yeniden merhaba diyoruz… İmbikten süzülerek, sayısı yüzlere ulaşan imbik-sever dostlara…Merhaba!
Ali Gençli

M.KEMAL YILMAZ ŞİİRLERİ
		1921’de Aydın’da doğdu. Gazi Eğitim Enstitüsü Fransızca bölümünü bitirdi.Nazilli Ortaokulunda göreve başladı. Daha sonra Dış Münasebetler Genel Müdürlüğü Şube Müdür Yardımcılığı (1950-1953), İngiltere Bölgesi Kültür Ataşe Yardımcılığı (1953-1956) yaptı.Dış Münasebetler Genel Müdür Yardımcılığı, Ankara Yüksek Öğretmen Okulu Hazırlık Sınıfı Fransızca Öğretmenliği, Talim ve Terbiye Kurulu Üyeliği, 27.IX.1963 - 19.VIII 1964 tarihleri arasında Orta Öğretim Genel Müdürlüğü görevlerinde bulundu. Talim ve Terbiye Kurulu üyesi iken Aydın’dan Milletvekili seçildi. Emekli iken 1.VI.l978 tarihinde Yurt Dışı İşçi Çocukları Eğitim Öğretim Genel Müdürlüğüne vekâleten atandı. 17.I.1979’da İngiltere Bölgesi Öğrenci Müfettişliği ve Kültür Ataşeliğinde görevlendirildi.

ELLERİM Okşarken ne güzelsiniz,yumuşak ,uslu… Bir dost eli sıkarken, sıcacık. Ve kalem tutarken, Ve kazma sallarken Bir de selam verirken. Güzelsiniz, Taş kırarken yurdumun yollarına, Köylülerime su götürürken. Söyleyin hanginiz? Teke tek mi, Yoksa birlikte mi Boğdunuz o beyaz güvercinci? Hangi el çekti tetiği? De bana, kim kopardı, hangi hoyrat? De bana, kim kırdı bu dalı tazecik? Kim kapattı okulu? Söyle kim? Suçlu sensin Kırılası elim. Bir çifte gül açılışınız Sabaha. Ne güzelsiniz tanrı’ya yakarışta, Birlikte bayrak tutuşunuz, 19 Mayıs’ta Ne oldu size böyle, Benim, Öpülesi ellerim. M. KEMAL YILMAZ


SÖKELİ YEDİ KÖYLÜ Aslanyaylası köyünde Yedi kocamış aslan, Bulutlardan bakar gibi Süzüyordu Söke Ovasını yukardan. Ovada gül gül açmış pamuk tarlaları, Ovada gelin, kız, Ovada çoluk, çocuk, kızan… Sökeli yedi köylü Her biri yüz yaşımda Her biri ulu çınarla akran. Bereketli tarlalarda saban izi Yanık yüzlerinde her biri karışık. Sökeli yedi köylü Hem ölüm, hem yaşamla barışık. Aslanyaylası köyünde Düşünen yedi adam… Bu ulu çınar, bu su, bu hava, Paris’te heykeltıraş Roden, Ve Kaleli Altı Burjuva… Düşün ha, düşün gayri… Kol eğri,bel eğri, Bacak eğri, dal eğri. Aslanyaylası’ında yedi köylü Bir dua gibi okuyor susmayı, Nasıl olsa onların değil Onlara düşmez aslan payı. Yürekleri dağlı bir kızıl demirle Oğulları Dumlupınar’da yiğit mi, yiğit… Bir yaman kavga şu Çanakkale, Oğulları Anafartalar’da Torunları Doğu’da şehit. Aslanyaylası’ında yedi aslan, ihtiyar, Yedisinde de kocamış,yorgun, Yedisinde de düşünen, yaralı bir yürek var. Hesabı sorulur her ölen kuşun, Uçup gitti,vurdu genç aslanı Kör olası bir kurşun. Yaylamızda suyumuz buzlu, Göz yaşlarımız var bizim Koyu,acı,sıcak,tuzlu. Ne diye, ne diye? Ne diye biz kaldık böyle geriye… Gençlerimiz ölürken Bize yaşamak…Bu işkence niye? Dağ havasında öyle ölünmüyor kolay… Abıhayat yaylamızın suyu, Çoktan kovmuşum yüreğimden korkuyu. Yakasına yapışmış iki elim… Acı haber koşar gelir de cepheden Köye gelmez ölüm. M.KEMAL YILMAZ


AĞIT Nar tanesi, nur tanesi, Annesinin bir tanesi. Sapır sapır dökülüvermiş meyveler. Toprağa karışmış hepsi Olgunu,ekşisi,tatlısı,tazesi. Nar tanesi,nur tanesi, Süt kokan bebeklerin ağzında Yorgun uykusunda anaların memesi. Soluvermiş bir anda tüm bahçelerin gülü, Karanlıkta sımsıcak sarılmışlar birbirine, Yüz ölü,bin ölü,on bin ölü. Yeni doğmuş kimi, Kimi yedisinde,kimi otuzunda,kırkında Yetmişinde olan da var. Kiminin tutmuş dili, Kiminin kopmuş küçücük eli Acıman yok mu senin kudurmuş canavar… Bre sarhoş dünya, bre deli toprak… Dökülüyor kasırgada yaprak yaprak, Devrilmiş ulu çınar. Gövde kırık,dal kırık, Yürek kırık,umut kırık,bacak kırık, kol kırık. Kadifeden kesesi Ne kahveden gelir, ne sokaktan Ne okuldan gelir artık onların sesi. Ölenler de yaslı, kalanlar da yasta bencileyin. Bir değil, yüz değil, bin değil, Ölüler şimdi on beş bin. Ölüler üst üste,ölüler karmakarışık, Hepsi dost artık, Hepsi ölümde barışık. Ezildi saatim, gün doğmaz artık, durdu zaman. Yer altında ne bu korkunç uğultu? Kim bunlar böyle karanlıkta koşuşan? De bana kimler dost, kimler düşman? Sevişme yorgunu gençler, Bebelerin uykusu ise derin… Alev alev yanmada Kabarmış yüeği denizin. N’oldu sana böyle bebek,n’oldu? Kapanıvermiş gözlerin, Bilirim benzin neden soldu? Ölüm melekleri bölük bölük geldiler, Çok çalıştılar bu gece, Ciğerimi delik delik deldiler. İzmit’i,Yalova’yı sel aldı gitti. Bir kez okşayıp öpemedim, Sevdiğimi el aldı gitti. Ateş almış yanıyor Gölcük’ün koca gölü, Çocukların korkudan tutulmuş dili, Kiminin başı ezik, Kiminin bacağı yok,kiminin eli, Yan yana, üst üste on bin ölü. Marmara’ya ay doğmuş sini sini Meğer ben, niçin,neden,bilmeden Boşuna sevmişim birisini. Adapazarı’nda yine Pazar kurulmuş, Bu kez, üç bin kişinin boynu birden vurulmuş. Bir güzel düşteyim uyandırma beni. Asılıp durma kolumdan, Kurtaracağım diye kandırma beni… Kışlanın üstü toz duman… Yitirdim tezkeremi… Söyleyin beklemesin babam. Kışlanın üstünde kapkara bir bulut, Anacığım boşuna gözleme yolumu, Anacığım beni unut. Mehmet korkar mı hiç ölümden… Uykuda bile süngü takmış,elde tüfek… Ölümün üstüne üstüne yürümüş, Beş yüz taze yürek. Aman bre aman… Biliyorum gayri hesap tamam… Al gülüm, ver gülüm, Dokunma çocuklara, kıyma gençlere Gel, Gel de beni al kör olası ölüm. M.KEMAL YILMAZ


ŞU TÜRKÜ SÖYLEYEN Çıkıp aşkın yücesine Şu türkü söyleyen benim. Dalıp gurbet gecesine Şu türkü söyleyen benim. Çekilmez dağlar yolumdan Dostlarım bilmez halimden Yanık yanık aşk dilinden Şu türkü söyleyen benim. Çiçeğim vardı gül gibi, İçerim yanık kül gibi Şu türkü söyleyen benim. Düşmek için yükselerek Yaşamak için her gün ölerek Kâh ağlayıp, kâh gülerek Şu türkü söyleyen benim. M.KEMAL YILMAZ


ÖLMEYEN GELSİN Merhum Aşık Veysel’e Gözlerinden kan damlayan gelsin Gözüm yaşı anlayan gelsin. Öldü Aşık Veysel öldü işte Ne kalır geriye bu gidişte? Gözümüz yok üçte beşte Şiirimi dinleyen gelsin. Eş mi ola sevmeyen şiiri, Şair dediğin adamın biri Gözünde yaşlar iri iri Aşk yoluna inleyen gelsin. Yalnızlık bahçesinin çeşit çiçekleri, Koklanmamış öpülmemiş hiç biri, Dünya dünya dedikleri Kini,nefreti önleyen gelsin. Kimler gidici,kimler kalıcı Başımızda dolaşır Azrail kılıcı Gün olu tatlı, gün olur acı Sözümü azıcık anlayan gelsin. Dört duvar dünyada tek kalan kişi, Neylesin güzeli, netsin oynaşı İhanet görmüş, ahu olmuş aşı Ömrü boyu hiç gülmeyen gelsin. Aşığım benim Veysel’im öldü, Yandı yüreğim acılar doldu, Toprak ağladı,çiçeğim soldu Dünyaya bu kez ölmeyen gelsin. M.KEMAL YILMAZ


ATATÜRK’ÜN ELİ Daha ben, Atatürk’ü doyasıya göremeden, Beyaz treni ağır ağır gelip geçti bizim köyden. Son vagonda, Son pencerede bir güzel adam, El eder durur bana. Ben Atatürk’ün elini gördüm, Görüp de hemen selam durdum. Bir el ki, Kara tahtada ak kalem tutar. Bir el ki ışık mı ışık… Taptaze…Yeni doğmuş geceden, Bir eli vardı uzanmış dudağına, Farkı yok bilmeceden, Bir el ki düşünür ha düşünür… Ta… Kocatepe’den. Uzakta bir el sallanır… Baştan başa nur… Tutar selamım alır… Okşar beni, Bir el başak olur, Sararır kalır. Biçer ekinlerini köylülerimin, Bir el orak, Bir el tüfek olur, Atar, Parmak parmak. Bir el yorgun mu yorgun… Karanlıkları yarar, Uzanmış ANITKABİR’den Ellerimizi arar. M.KEMAL YILMAZ


İMBİK'E GELEN ŞİİRLER

ZORBALAR DA ÖLÜR 11 /12/ 2006 “Şilili diktatör öldü” Sanma ki yaprağını dökmez ulu ağaçlar Sanma ki kalıcıdır zirvedeki kar Kalır, İşkence araçları Ve çığlıklar. Dönerken Evrenin çarkı Düşünmez Ne evi ne barkı. Dalınca, Hüzünlü bir beyazlık okşar teni Arınık su gibi buzlaşır gözleri Derin bir sızı,okşar yüreği Hoca Nasrettin’in alaylı gülüşleri “Hiç Hiçten büyük ne var ki,” deyişleri Dikmediysen bir ağaç Silmediysen bebenin yaşını Yaşam, İyiyle kötünün savaşı Sanma ki zorbalar ölmez Güzelle çirkinin farkı Karanlıklarda dolaşır can alıcı Düşünmez ölümü Gösterir doğa anamız Onun ölüm günün. ETEM ORUÇ


YETER Kİ İNSAN OLMAYI ÖĞRET BANA Her güzelliğin sevmekle başladığını bilmem için Bana sevmeyi öğretmelisin öğretmenim Yanı başımdaki anamı babamı karındaşlarımı tanıtmalısın önce Sonra arkadaşlarımı insanlarımı ve ulusumu Kendim kadar iyi tanımalıyım yurdumu Öğrenebilmem için aşklarını sevgilerini türkülerini duygularını Halkımı tanıtmalısın bana Yaşamdan tat almayı öğretmelisin Çiçekleri sulamalıyım öncelikle Hayvanları sevmeliyim hiç korkmadan Öğrettiklerin türkü olmalı dudaklarımda Öyle şeyler öğretmelisin ki bana Boranda karda fırtınada dimdik ayakta kalmalıyım Elimden tutup atomun çekirdeğine götürmelisin Uzayın bilinmeyen derinliklerinde dolaştırmalısın İnsan beyninin labirentleri arasında ilerletmelisin beni Dünyayı ve dünya halklarını tanıtmalısın Bu engin bilgi denizinde yol göstermelisin bana Gerçek yaşamda karşılığını bulmalı öğrettiklerin Senin kıvılcımlandırdığın öğrenme güdümle İlim Çin'de de olsa giderim peşinden Yeter ki insan olmayı öğret sen bana RAGIP ÖZCAN


İMBİK'TEN SÜZÜLENLER
0 GÜNLER Yalnızlık taşırdı beni o yollarda. Eksik kavuşmalar beklerdi yoksul evimizde, babasız… Geceler büyürdü ayrılık taşıyan otobüslerde, elden düşme acılar savrulurdu düşlerime. Derindi yaralarım ki sağaltmazdı kavuşmalar. Hiç umut yeşermezdi kaygıların kırık saksılarında… Yollar uzar giderdi, bir çocuk ağlardı gözlerimde. Yüklenirdim gelecek düşlerimi, yeni sevmelere uzanırdı yollar, karşılıksız sevmelere. Zühre yıldızı bilirdi, bir de ben yüreğimde kanayan hüzünleri… Bana doğru akardı hep yas karası ırmaklar. Ne zaman dokunsam parmaklarımla ‘sevi’nin orta yerine, bir umut çöreklenirdi yüreğime. ALİ GENÇLİ

	Didim Turizm ve Mitoloji Sitesi